Angst in het oude patroon te vervallen als belemmering bij re-integratie

Na verzuim vanwege stressklachten verloopt de re-integratie van werknemers geregeld moeizaam. Vaak beseft de werknemer wel dat zijn werkstijl bijdraagt aan het in stand houden van de klachten, maar het veranderen daarvan schijnt een schier onmogelijke taak. Partijen rondom de verzuimende werknemer beseffen dit vaak te weinig. Gevolg is een negatieve dynamiek. Thuis, met minder druk en grotere regelmogelijkheden, nemen de stressklachten van de werknemer af. Bedrijfsarts en werkgever achten betrokkene vervolgens dan in staat om te gaan werken. Bij de werknemer speelt echter de angst weer te vervallen in de ziekmakende manier van omgaan met zijn werk(omgeving). De werknemer is daarom vaak moeilijk tot werkhervatting te bewegen of hij valt na korte tijd weer uit. Dat leidt dan weer tot onbegrip over de ‘onwillige’ houding van de werknemer bij werkgever en bedrijfsarts. De kans dat partijen vervolgens in hun posities verharden is groot. De hiernavolgende casus illustreert deze gang van zaken maar toont ook een oplossing