Hoe verantwoord zijn kortdurende behandelmodellen?

Rijnders, P. e.a. (1999). Kortdurend behandelen in de GGZ: een inleiding. Houten: Bohn Stafleu van Loghum.

Rijnders, P. e.a. (2002). Kortdurend behandelen in de GGZ: de praktijk. Houten: Bohn Stafleu van Loghum.

Rijnders, P. (2004). Overzicht, inzicht, uitzicht. Een protocol voor kortdurende psychotherapie. Houten: Bohn Stafleu van Loghum.

Rijnders, P. & Heene, E. (red.) (2010). Kortdurende psychologische interventies voor de eerste lijn. Amsterdam: Boom.

Rijnders, P. & Heene, E. (red.) Handboek KOP-model: kortdurende psychologische interventies voor de basis GGZ. Amsterdam: Boom (verschijnt in maart 2015).

Derksen, J. (2011). Pakketje voor HBO-ers. Kortdurende psychologische hulp in de eerste lijn. De psycholoog 46: 23–24.

Lambert, M. (1992). Psychotherapy outcome research: Implications for integrative and eclectic therapists. In Norcross, J.C. & Goldfried, M.R. (eds.) Handbook of psychotherapy integration (p. 94–129). New York: Basic Books.

Straten, A. van, e.a. (2007). Stepped care vs matched care for mood and anxiety disorders. A randomized controlled trial in routine practice. Acta psychiatrica Scandinavica 113: 468–476.

Straten, A. van, e.a. (2007). Onderzoek en psychotherapie (serie). Is gangbare zorg net zo effectief als getrapte zorg voor mensen met angst- en stemmingsstoornissen? Tijdschrift voor psychotherapie 33: 23–38.

Rijnders, P. e.a. (in voorbereiding). The effectiveness of a guided self-help intervention in primary care tot improve coping and mental health: an observational study.

Rijnders, P. e.a. (2013). Van probleem naar oplossing: In vijf stappen naar psychisch evenwicht. Werkboek. Amsterdam: Boom.